11. juli 1995. godina. Od tog dana, mnoga djeca su bez očeva, majke bez sinova i muževa, sestre bez braće, braća bez braće. Od tog dana crni oblak prekrio je sav suživot, ljepotu i miris srebreničke čaršije. Suncem obasjana Srebrenica, prekrila se tugom koja traje i trajat će...
Tog jula, najmanje 8.372 Bošnjaka, na najgori mogući način, je ubijeno. Uglavnom, muškarci i dječaci u dobi od 12 do 77 godina. Momčićci, reklo bi se. Krenuli bi u škole, neki bi se i prvi put zaljubili, a neki i ženili. Sad bi bili očevi, ali sad ih više nema.
Počinioci, oni zlikovci, njihova nevina tijela zakopali su u masovne grobnice. Ne u jednu, nego u više da se ne mogu pronaći. A majke! Majke su ostavili, da sa suzama i tugom u srcu mole, gledaju i traže kosti svoje nevine djece. Tražit će i čekat će ih, kao što i svaka majka čeka svoje dijete.
Vejsil, Muhidin, Fikret, Ramiz, Esnaf, Zilha, Muamer, Mehmed, Hajro, Jusuf, zatim Zajim, Asim, Azmir, Nezir, Ibrahim, onda opet Jusuf, Salih, Meho i Husein. Imena su to šehida koji će, ove godine, nakon dugih godina traganja, smiraj pronaći u mezarluku Memorijalnog centra Potočari. Njihove majke, mnoge, nisu, dočekale da kosti svoje djece, spuste u mezar i upute u džennetske bašte. Mnogi od njih, ostali su bez ikoga. Mnoge od njih u mezar nema ni ko da spusti.
Najmlađa žrtva koja će ove godine biti ukopana u Memorijalnom centru je Azmir Osmanović, koji je imao samo 16 godina kada je ubijen. Najstarija žrtva koja će ove godine pronaći svoj smiraj u Potočarima je Husein Kurbašić, koji je kada je ubijen imao 63. godine.
